Derin hezimet!

Galatasaray, Liverpool’a karşı bu sezon Şampiyonlar Ligi’nde iki nefis maç oynamış ve ikisini de 1-0 kazanmıştı. O iki maçın ortak özelliği; ön alanda oynamak, bire bir baskılarla Liverpool’un oyun başlangıç fazını sabote etmekti. Ama Galatasaray Juventus rövanşında olduğu gibi Liverpool deplasmanında da savunmayı derinde yapıp oyunu geride kabul edince dağıldı.

Osimhen maçın henüz başında Konate ile orta sahada girdiği bir ikili mücadelede kolunu tutarak yere düştü ve o dakikadan itibaren kolunu kıpırdatamadı. Sanırım acısı çok fazlaydı ve ondan dolayı sürekli bandajlı kolunu tutarak sahada kaldı. Osimhen o dakikadan sonra maçtan koptu, hiçbir topa gitmedi. Alışılagelmiş ön alan baskısını yapmadı, ikili mücadelelerden kaçındı. Garip bir 45 dakika oynadı. Okan hoca Noa Lang’ı oyuna sokmak istediğinde kabul etmedi. Ama Osimhen’in kolundaki bu acı, tüm takımın acısına dönüştü. Galatasaray resmen 10 kişi oynadı tüm yük Uğurcan’ın sırtına bindi. Boey’den Singo’ya kadar herkes topu geriye oynayınca maç Liverpool forvetleri ile Uğurcan arasında oynandı. Uğurcan, ilk yarının son dakikasında Salah’ın penaltısını kurtararak maçın tek yıldızı benim dedi.

Aynı hataya düştü

Osimhen yüzünden Galatasaray tıpkı Juventus maçında olduğu gibi oyunu geride kabul etme hatasına yine düşmüştü bir kere. İkinci yarıda Sane ve Lang girince, Sallai sağ beke, Barış santrfora geçti ama bu kez de Anfield’in ambiyansı devreye girdi, yine kimse topu öne taşıyamadı. Galatasaray savunmayı ceza sahasına kurmayı beceren bir takım değil. Bu bir felsefe meselesi. Torreira ve takım arkadaşları topla oynamaya ne kadar iştahlılarsa topsuz oyunu o kadar beceremiyorlar. Liverpool deplasmanı her takım için zor ama en azından baskıyı birkaç kez kırıp rakip kaleye top taşıyabilmek gerekiyor. Aksi halde hezimetle burun buruna gelmekten kurtulamıyorsunuz.